De ICT, de informatie- en communicatietechnologieën, kunnen de duurzaamheid van verschillende activiteiten verbeteren en het energieverbruik drastisch verminderen. Denken we bijvoorbeeld aan de mogelijkheden van het telewerk of aan nieuwe energiezuinige gebouwen.

CARE, het ‘Klimaatactie en Hernieuwbare Energie’-pakket (2009) waarmee de Europese Unie de broeikasgassen tegen 2020 wil terugdringen met 20% (en onder bepaalde voorwaarden tot 30%), besteedt nauwelijks aandacht aan de gevolgen van die maatregelen op de sociale rechtvaardigheid en nog minder aan de mogelijke synergieën tussen beide beleidsdomeinen. Het typeert de manier waarop de klimaatverandering in de industrielanden wordt aangepakt. Bovendien worden de slaagkansen van het klimaatbeleid bemoeilijkt als het niet wordt gedragen door de hele bevolking.

Stelt u zich eens voor dat afval van het ene bedrijf de grondstof wordt voor een ander bedrijf. Daarmee zou de industrie twee vliegen in één klap slaan: de afvalberg wordt kleiner en de nood aan grondstoffen neemt af. En die zijn - zoals we inmiddels weten - niet onuitputtelijk. Onmogelijk, denkt u? Dat is nochtans waar de industriële ecologie naar streeft.

Het is u vast niet ontgaan: zonnepanelen schieten de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond. Je ziet ze steeds vaker op de daken van woningen en industriële gebouwen. Een evolutie die begin jaren ’90 begon. Voordien werden er ook al panelen geïnstalleerd, maar eerder op marginale schaal. Met een geschatte levensduur van ongeveer 25 jaar duurt het dus nog 10 tot 15 jaar voor we ons aan een forse toename van afgedankte panelen mogen verwachten. Daar kunnen we maar beter op voorbereid zijn.