De informatica-industrie ligt onder vuur vanwege onbehoorlijke productiemethodes. Net zoals de textielindustrie in de jaren negentig zware kritiek oogstte omdat er gebruik gemaakt werd van leveranciers die de mensenrechten aan hun laars lapten.

Wat denken de Europeanen over duurzame ontwikkeling? Twee eurobarometers die vorig jaar werden uitgevoerd en in de voorbije maanden werden gepubliceerd, bieden enkele aanwijzingen. De ene barometer heeft betrekking op de dagelijkse consumptie en de andere op de perceptie van de levenskwaliteit in de stad.

Spaarlampen, windmolens, elektrische auto’s worden beschouwd als innovaties die leiden naar een duurzame maatschappij. Is dat echt zo? Deze ‘groene’ producten zijn sterk afhankelijk van zeldzame aarden, dat zijn zeventien metalen met unieke eigenschappen die gebruikt worden in schone technologieën.

CARE, het ‘Klimaatactie en Hernieuwbare Energie’-pakket (2009) waarmee de Europese Unie de broeikasgassen tegen 2020 wil terugdringen met 20% (en onder bepaalde voorwaarden tot 30%), besteedt nauwelijks aandacht aan de gevolgen van die maatregelen op de sociale rechtvaardigheid en nog minder aan de mogelijke synergieën tussen beide beleidsdomeinen. Het typeert de manier waarop de klimaatverandering in de industrielanden wordt aangepakt. Bovendien worden de slaagkansen van het klimaatbeleid bemoeilijkt als het niet wordt gedragen door de hele bevolking.