De deadline van 31 januari, die was aangekondigd aan het slot van de Top van Kopenhagen in december, heeft niet de verhoopte impuls opgeleverd om de klimaatonderhandelingen weer vlot te trekken. Weinig landen hebben officieel aan de VN laten weten welke doelstellingen en strategieën ze nastreven inzake de vermindering van broeikasgassen. Enkel Japan liet zich opmerken: op de zetel van de VN in New York kondigde de nieuwe eerste minster tegen 2020 een vermindering van de uitstoot aan met 25% tegenover 1990. De EU herhaalde haar doelstelling van - 20% wat kan oplopen tot -30% bij «vergelijkbare inspanningen» van de andere rijke landen «en passende inspanningen» van de groeilanden. Tot deze laatste groep behoren Brazilië, Zuid-Afrika, India en China (BASIC-landen): op zondag 24 januari kondigden ze in New Delhi snel hun «vrijwillige inspanningen» aan. Andere landen waren heel wat radicaler: de Marshall-eilanden (Micronesië) kondigden aan dat ze streven naar een vermindering van de uitstoot met 40% tegen 2020. «Als een van de kleinste en meest kwetsbare eilandstaten een dergelijke inspanning kan doen, dan hebben de grote landen geen enkel excuus om ons voorbeeld niet te volgen», luidde de opmerking van John Silk, minister van Buitenlandse Zaken van het land.

De klimaatonderhandelingen blijven dus ter plaatse trappelen. «Op dit moment zien de zaken er helemaal niet goed uit», waarschuwt de Indiër Rajendra Pachauri, voorzitter van het IPCC. Het intergouvernementeel panel van klimaatexperts is verwikkeld geraakt in een polemiek over gecontesteerde rapporten en is nu een zwak element in de onderhandelingen die aarzelend werden opgestart na de mislukte Top van Kopenhagen. Een nieuwe teleurstelling voor een klimaatverdrag waaraan nochtans al twee jaar werd gewerkt in het post-Kyoto-perspectief. Het komt er dus op aan om een oplossing te vinden voor de redenen waarom Kopenhagen mislukt is zodat er eventueel in december van dit jaar een verdrag kan worden afgesloten in Cancun (Mexico). Concreet moet er een delicaat compromis worden gevonden tussen de economische realiteit en de ecologische imperatieven, tussen rijke en arme landen, tussen nieuwe en gevestigde industrielanden, tussen eiland- en kuststaten die al bedreigd worden en gebieden die nu nog weinig hinder ondervinden van de opwarming van de planeet.