In de eerste helft van dit jaar werden er weer meer auto’s ingeschreven dan het jaar voordien. Ondanks de hoge brandstofprijzen, ondanks de vele ongevallen, de filestress en de milieuvervuiling blijft de verkeersdruk toenemen.
Moet het nog erger worden vooraleer we in actie schieten ? Voor sommige mensen gelukkig niet. Zij anticiperen op wat onvermijdelijk moet komen : meer leef- en woonkwaliteit en minder auto. In Clabecq (bij Tubize) is men op dit moment druk bezig met het ombouwen van een oude vierkantshoeve tot een cohousingproject waar 21 families samenwonen. Elke familie woont volledig op zichzelf zoals in een appartement, maar de hoeve omvat ook een tuin, een speelkamer voor de kinderen, een eetzaal en andere gemeenschappelijke ruimtes waar iedereen naar believen gebruik kan van maken. De huishoudens die participeren in het project zijn een spiegel van de Belgische samenleving : Vlamingen en Walen, koppels met en zonder kinderen, alleenstaanden met en zonder kinderen, gepensioneerden. Hoeveel huishoudens beschikken over een auto is niet bekend, maar je mag ervan uitgaan dat niet iedereen er een heeft. Ze zijn niet verboden, maar auto’s passen niet echt in het plaatje van mensen die kiezen voor woonerven of ‘shared spaces’. Duurzame mobiliteit gaat samen met duurzame woningbouw, energie-efficiëntie en bewonersparticipatie.

Voetgangerszones in stadscentra hebben een einde gemaakt aan chaotische verkeersopstoppingen in de grootste winkelstraten. Het is een begin. Steden zoals Gent gaan al een stuk verder en weren de auto uit een groot deel van de oude stadskern. Maar voor voorbeelden van echte autoluwe wijken zijn we nog altijd aangewezen op het buitenland : BedZed in het Verenigd Koninkrijk, Vauban/Freiburg in Duitsland, Bo01/Malmö in Zweden en Eva Lanxmeer in Nederland. De mensen parkeren er hun (eventuele) auto aan de rand de wijk en gaan te voet naar hun lage energiewoning of passiefhuisflat. In de straten passeren enkel nog nood- en nutsvoertuigen. Daardoor krijgen voetgangers, fietsers, spelende kinderen en recreanten er heel wat (gedeelde) ruimte bij. Dat past bij een gezondere levensstijl en zorgt voor meer sociale betrokkenheid. Het openbaar vervoer speelt daarop in en is efficiënt en rendabel. Wat dan weer goed is voor het milieu. De duurzame wereld van 2050 is geen verre droom meer. Hij bestaat al en moet alleen nog groeien.