Een transition town is een stad die zich voorbereidt op de grote uitdagingen van de toekomst: piekolie en klimaatwijzigingen. Het is de bedoeling dat de stad zoveel mogelijk kan terugvallen op een lokale economie, een sterk sociaal weefsel en een duurzaam en milieuvriendelijk samenlevingsmodel. Er wordt gewerkt aan ecologische huizenbouw, biologische en lokaal geteelde voeding, een openbaar vervoersnet en tal van culturele projecten. Een transition town is een bottom-up initiatief: het wordt gedragen door mensen die niet willen wachten tot de overheid in actie komt.

Op 14 juni 1992 werden in Rio op de VN-Conferentie over Leefmilieu en Ontwikkeling verschillende belangrijke afspraken gemaakt ter bevordering van het leefmilieu. Het programma Actie 21 (snel omgedoopt tot Agenda 21) was er een van. In 40 hoofdstukken wijst het lokale gemeenschappen de weg naar duurzame ontwikkeling. In 2007 lanceert Leefmilieu Brussel, vanuit dezelfde dynamiek, een ondersteuningsprogramma voor gemeenten en ocmw’s, de zogeheten «Agenda Iris 21».

Het Brussels Gewest vertrouwde het dagelijks beheer van een waterzuiveringsstation toe aan een privébedrijf, wat uitzonderlijk is in het huidige Belgische landschap. Bij een dergelijke constructie spreekt men doorgaans over een publiek-private samenwerking (PPS). Betekent het recente conflict tussen het Brussels Gewest en de privéconcessiehouder dat het PPS-systeem niet voldoet aan de eisen van duurzame ontwikkeling?

Regelmatig duiken in de media berichten op over milieumoeheid. Wie milieumoe is, zou minder geneigd zijn om aandacht te besteden aan ecologisch duurzaam gedrag. Bestaat ze echt, deze milieumoeheid? En zo ja, wat zijn de oorzaken ervan en wat kunnen we eraan doen?