Je kent ze wel.  De mensen die elk jaar weer uitkijken naar de nieuwe Ikea-catalogus.  Mooie plaatjes.  Interieurs om bij weg te dromen.  Creativiteit voor geen prijs.  Hun pret is gegarandeerd (en hun hoogtepunt nadert trouwens.)  Met hetzelfde gevoel kijk ik elk jaar wanneer de zomer nadert uit naar de kleine, maar fijne programmabrochure van de Zomer van Antwerpen.

‘Mensen maken circus, vertellen verhalen, spelen muziek, tonen hun kunstjes en bouwen de strafste molens. Andere mensen komen kijken, dromen mee, ontmoeten elkaar en drinken iets.’  Zo omschrijft dit 61 dagen (!) durend festival (1 juli tot 31 augustus) dat in 2009 aan zijn 14de editie toe is zichzelf.

Als je weet dat Patrick De Groote, drijvende kracht achter het Sfinksfestival, instaat voor concept en programmatie van de Zomer van Antwerpen (ZvA), dan weet je dat duurzaamheid en (culturele) diversiteit nooit ver weg zijn.  Enkele illustraties.

Er wordt gedrukt op gerecycleerd papier met eco-inkt.  De redactie van de wekelijkse festivalkrant is in handen van de lokale Plantijn Hogeschool, of hoe je ook partijen van de ‘lokale gemeenschap’ mobiliseert.  De ZvA draait trouwens grotendeels op vrijwilligers.  De website (www.zva.be) geeft op een duidelijke manier alle nodige informatie weer, waaronder een milieuvriendelijke reisweg naar de locaties.

Per voorstelling vind je tram-en buslijnen naar de locatie. Als die niet vlakbij liggen, wordt de wandeltijd vermeld.  Bij de meeste locaties zijn fietsenstallingen voorzien.

De Zomer van Antwerpen probeert zoveel mogelijk voorstellingen voor iedereen open te stellen.  Voorstellingen die toegankelijk zijn voor rolstoelgebruikers krijgen een afzonderlijk icoontje.  Personen met een handicap kunnen op een speciaal telefoonnummer een seintje geven om een parkeerplaats vrij te houden.  En het gaat nog verder lezen we in de festivalkrant van 27 juli.  ZvA wil ook blinden en doven de kans geven om de voorstellingen zo optimaal mogelijk bij te wonen.  Daarom werd dit jaar de audiodescriptietechniek uitgetest waarbij blinde toeschouwers een koptelefoon krijgen en zo vernemen wat er zich afspeelt.  Bedoeling is om volgend jaar het aantal voorstellingen, waarbij deze techniek wordt aangeboden, uit te breiden.  Er zullen eveneens voor bepaalde voorstellingen doventolken beschikbaar zijn.

Hoeft het nog gezegd dat gescheiden afvalophaling, het gebruik van recuperatiemateriaal, groene stroom, porseleinen servies en wisselbekers, ecologische rietjes en fair-tradeproducten tot het standaardaanbod behoren?

Toegegeven. Ik ben op en top Sinjoor. Maar zeg nu zelf.

Frank Van Damme