In een recente studie oppert het Nederlandse Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) dat een mondiale reductie in schadelijke emissies van 50% tegen 2050 de wereld een kans van 50% geeft op het behalen van de vooropgestelde doelstellingen (2 graden temperatuurstijging en circa 400 tot 450 ppm CO2-e). Dit wordt expliciet een politiek compromis genoemd tussen economisch-technische haalbaarheid van emissie-reducties en wetenschappelijk ingeschatte klimaatrisico's. De kosten zouden circa 2% van het mondiale BNP bedragen.

Hoe acceptabel zijn die klimaatrisico's en is reductie van die risico's niet meer waard dan die 2% van het mondiale BNP? De mensen van Ecoequity en het Stockholm Environment Institute brachten daarover eveneens vorige week deze korte analyse uit.

Hun conclusie is dat 50% mondiale reductie al in 2020 nodig is en 100% reductie in 2050, om rond 2100 op circa 350 ppm CO2 uit te komen en daarmee de klimaatrisico's nog binnen enigszins acceptabele grenzen te houden. Dit zou dan wellicht circa 4% van het mondiale BNP kosten, hoewel ze aangeven dat bij zulke afwijkingen van BAU de standaardmodellen eigenlijk geen zinvolle informatie meer geven (ze doen dat overigens misschien nu ook al niet echt).

En aangezien de economische standaardmodellen eigenlijk niets meer betekenen als men radicaal breekt met het verleden, zo ook voor de ecologische. Het blijft koffiedik kijken of het radicale klimaatveranderingen plots kunnen optreden, eens een zogenaamd tipping point bereikt is. Komende zomer, of een zomer binnen enkele jaren, kan wel eens een nieuw smelt-record in het Noordpoolgebied opleveren. Zou zo'n gebeurtenis de wereldgemeenschap kunnen inspireren en de risico's waar Gore, Ban Ki Moon e.a. al enige tijd over spreken, eindelijk voor iedereen zichtbaar maken?. In hoeverre zijn we daar in België ook al aan toe? Waar is de noodklok? Of nemen wij ook liever het risico dat onze Belgische kust binnenkort voor een groot stuk verdwijnt en dat al die dure villa's in Knokke plotseling niets meer waard zijn?

Gebaseerd op een artikel van Lennart van der Linde.